RSS  

نظرتون در مورد اسباب کشی چیه؟؟؟ سال نو و خونه نو؟! خونه مجازیمو میخوام عوض کنم. بلاگفا یکی از بهترین سرویس های وبلاگ نویسی فارسی بود که تا حالا دیدم ولی وردپرس یه مزیت هایی داره که فکر کنم زورش به بلاگفا میچربه (البته بلاگفا هم هر روز در حال پیشرفته) مزیت های وردپرس که باعث شد اونو به بلاگفا ترجیح بدم اینان :

در کل به افرادی که مثل من مزاحم زیاد دارند. پیشنهاد میکنم سال نو رو با وبلاگ نو شروع کنن. حالا من ۲ ساله وبلاگ مینویسم و برام خیلی سخته اسباب کشی کنم (که البته مطمئنا نمیتونم همه مطلبام رو به اونجا ببرم) ولی شماهایی که چند ماه بیشتر نیست مطلب میذارین توی بلاگفا پیشنهاد میدم یه اکانت وردپرس بسازین و یه سرکی بکشین. اگه خوشتون نیومد که هیچ اگه خوشتون اومد یا علی! (روی صحبتم با آبجی محبوبم٬ آقای دلیلی٬ آقای دانشجو٬ آقای قاسمی٬ محبوبه دشتی و ... بود)

در پرانتز : اولش نوشتن توی وردپرس براتون یه کم سخت تر از بلاگفاست ولی مطمئن باشین کم کم دستتون راه میوفته.

و کسایی هم که اصلا وبلاگ نمینویسن یا مینویسن و به هر حال به وبلاگ من سر میزنن هم اگه یه اکانت بسازن بد نیست. حداقل میتونین نظرهایی که توی وبلاگ دوستاتون میدین رو با عکس و اکانت خودتون بذارین و اونا رو مطمئن کنین که خودتون هستین نه کس دیگه ای (روی صحبتم با آقای دهاتی و رفقابود و شما دوست عزیز که بلاگفا دارین و نظر میدین. آقای منیری)

موقع اسباب کشی که شد خبرتون میدم.

پ.ن. چرا هرچی دوست دارم مزاحم اینترنتی داره؟؟؟!

وسط جاده ابریشم وایساده بودم و به ساعتم یه نگاه انداختم . ساعت 8:35 صبح و تا تالار 6 راهی باقی نمونده . امتحان ساعت 8 و نیم شروع می شد ...

یه نگاه به پشت سرم انداختم و به این فکر کردم که " بی خیال !! هیچ اجباری نیست . نمیخوای درس بخونی , نخون !! "

صدای بابام توی گوشم پیچید که می پرسیدند " منیر درساتو که میخونی "

و توی ذهنم داد زدم " نه ! خسته شدم !! دیگه نمیخوام بخونم . یعنی مدتهاست که نمیخوام و نمیخونم "

ولی باز خفه شدم و گفتم " انشا ا... "

ولی امروز میبینم واقعا دیگه نمیتونم !!

من خودم رو پیدا کردم . هدفم و راه رسیدن به هدفم رو هم .

ولی نمیدونم چرا وسیله اش رو پیدا نمیکنم .

همین قدر میدونم که این راهی که دارم میرم اشتباهه .

منتظر یه وسیله هستم ....

یکشنبه ۲۷ / ۳ / ۸۶

ساعت 7 صبح شده بود و بلاخره تصميم گرفتم برم بخوابم . تمام شب رو يا با برنامه هاي روي کامپيوتر ور ميرفتم يا توي جمع کردن کلکسيون رحيمه به اون کمک مي کردم . از بچگي علاقه داشتم کلکسيون خودنويس يا اسکناس و جاسوئيچي جمع کنم و امشب هم مجبور شدم به خاطر درس حشره شناسي دوستم دنبال حشرات راه بيفتم ....

دو ساعتي بود که رحيمه هم رفته بود خوابيده بود . من هم بيکار بودم و با اين حال اصلا خواب توي چشمام نميومد . دائم استرس امتحان فردا رو داشتم . استرس جالبي که ناشي از بي خيالي بود ....

ديشب تصميم خودم رو گرفته بودم . با وجود 7 واحد افتاده دادن آخرين امتحان حماقت محض و علافي بود . چاره اي به غير از حذف پزشکي ندارم . بالا تر از سياهي که رنگي نيست . فوقش حذفم هم قبول نشه استاد منو ميندازه . که اونم با قبل توفيري نداره !!

رگ بي خيالي زده به کله ام و چاره اي ندارم که بشينم ببينم امتحان چهارشنبه کي تموم ميشه تا برم دنبال استاد ....

*

با اغلب دوستان حرف زده بودم . يعني مدتهاست که حرف ميزنم و هيچ کي صدام رو نميشنوه . شايد هم ميشنوند و حرفام رو به شوخي ميگيرند . مگر نه داشتن يه طويله گوسفند يا يه باغ کوچولو توي يکي از دهات يزد کجاش خنده داره . کي گفته به من نمياد اوج آرزوم همين دو مورد باشه ؟؟؟

درسته زیادی آرمانیه و برای کسی مثل من تقریبا غیر قابل تحمل ولی ....

دوست دارم دور از ماشین و دود باشم . میخوام توی طبیعت باشم . چون زاده طبیعتم ولی نه طبیعت بدون تکنولوژی .

رحیمه بهم خندید . گفت تو هم خر میخوای هم خرما !! گفتم کدوم از این دو تا با هم تناقض داره ؟؟؟؟

من تکنولوژی رو بر میدارم میبرم جایی که دوست دارم . نه اینکه بخوام به خاطر تکنولوژی جایی بمونم که دوست ندارم .

مامانم میگفتند دلم خوش بود که لااقل تو یکی از رشته و دانشگاهت راضی هستی . راضی بودم . الان هم هستم ولی نه با وجود این نظام آموزشی !!

هدفم از درس خوندن چیه ؟؟ یادمه همیشه ارزوم بود معلم بشم . تازه اونم از نوع دبستان و پیش دبستانی . حالا چه فرقی میکنه لیسانس ریاضی داشته باشم یا ...

*

با صدای یکی از هم اتاقی های رحیمه از خواب پریدم . کل مدتی که تونسته بودم بخوابم یکی دو ساعت بیشتر نبود .

از روی شوخی بد جور طرف بهم پیله کرده بود که بلند بشم درس بخونم . همه بیدار شده بودند و رفته بودند پی کارشون . این وسط فقط من بودم که خواب زده شده بودم .

میخواستم یه جور از شرایط فعلی فرار کنم .

رفتم طرف پنجره اتاق و تهدید کردم که اگه اذیت کنی خودم رو از پنجره می اندازم پایین .

هنوز داشت میخندید گفت "این که فایده نداره فوقش دست و پات میشکنه و خودت عذاب میبینی . برو طبقه چهارم نکنه ... "

جمله رو تموم نکرده بود که حرفشو تایید کردم و با چشای نیمه بسته راه افتادم طرف طبقه چهارم . پیمودن پله ها باعث شده بود خواب از سرم بپره .

بالا که رسیدم نمیدونستم برای چی اومدم اینجا ؟؟؟

برگشتم و مثل بچه ها دنبال یه سر پناه بودم . یه کم دنبال رحیمه گشتم ( دنبالش میگشتم که بیاد هم اتاقیشو از اتاقشون بیرون کنه ) و بعد که دیدم نیستش رفتم توی نماز خونه خوابیدم ....

کل خواب صبحم همون یکی دو ساعت بود و بعدش که دوباره یکی دو ساعت خوابیدم . از صبح تا حالا روی پا هستم و تمام روز رو با کامپيوتر ور رفتم . کل بعد از ظهر رو فيلم ديدم . يه فيلم کمدي به نام " مادر شوهر " با بازي جنيفرلوپز و اون يکي هم يه فيلم رمانتيک به نام " دخترها " . داشتم به این فکر میکردم که کاش درس خوندن هم این قدر اجباری نمیشد . لااقل این جوری آدم رغبت میکرد درس بخونه ...

سه شنبه ۲۹ / ۳ / ۸۶

پ.ن. امروز سالگرد درگذشت دکتر علی شریعتی بود . چرا آزاد مردان و آزاد اندیشانی مثل ایشون این قدر زود فراموش میشند ؟؟ اسطوره های ما کجا رفتند ؟؟

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش و او یکریز و پی در پی نوای گرم خود را در گلویم سخت بفشارد بدینسان بشکند دائم سکوت مرگبارم را

این بازی رو یکی از مهسا محق به mail ام فرستاده بود . برای من که خیلی جالب بود !!

گاهی وقتا بعضیا بد جور میزنه به کلشون و جنونشون به حدی می رسه که حتی از چهره خندونشون میشه تشخیص داد اینا دیوونه اند .... امروز اون روز بود و اون دیوونه هم بی خیال همه چی شد !!

از ظهر تا حالا کلی چیز جدید در مورد کامپیوتر و نت و بعضی نرم افزار ها یاد گرفتم . نصفیش مدیون آقای خاموش هستم و بقیه اش هم مدیون آموزش دانشگاه .

اولی به این خاطر که زیادی بهم لطف داشت و به خاطر دو سه تا سوالی که ازش کردم رفت و نرم افزارهایی رو که میخواستم برای خودش دانلود کرد و پشت نت یادم داد چه طوری باهاش کار کنم .

دومی هم به خاطر اینکه برای یک امتحان عمومی یک هفته خالی گذاشت - خیلی ها در جریان بودند - و این باعث و بانی بلای جونم شد .

شرح ما وقع : (من sms های این هفته ام رو براتون میخونم )

البته همش sms نبود . بعضی هاش رو در رو و یا تلفنی بود .... و البته چند مورد جزئی دیگر که جواب منفی دادم به بقیشون ( هنر کردم . نه؟ به غیر از مورد * بقیه اش رو خیلی راحت میتونستم بگم نه !! ولی نگفتم ) برم بخوابم . ساعت ۳ نیمه شبه !!

نبسته ام به کس دل

نبسته کس به من دل

چو تخت پاره بر موج رها رها رها من

........

دلم گرفته ای دوست

هوای گریه با من

هوای گریه با من

پ.ن : شعر از سيمين بهبهاني . خواننده همایون شجریان . منبع سایت ایران پارس

( برای دانلود موسیقی میتونین روی این کلیک کنید )

این کلیپ هم تقدیم به همسهریام (البته با حفظ سند)

مخام برم

کلیپ مخام برم با گویش یزدی

پ.ن : خواننده و شاعرش رو نمیدونم کی هستند !! منبع وب سایت شخصی صادق نقاش زاده یزدی

تا حالا از "سامی یوسف" آهنگی گوش دادین ؟!! مدت ها پیشتر یه CD خریدم که دو تا آلبوم به نام های "المعلم" و "امت من" رو داره و یه سری کلیپ تصویری . از یکی از آهنگ هاش خیلی خوشم اومده .... فایلشو آپلود کردم . خواستین دانلود کنین . متنشو هم میذارم : (البته توجه کنید که این آهنگ به ۴ زبان خوانده شده و هر زبان رو با ترجمه انگلیسیش گذاشتم )

به نظر من گذاشتن کل فايل نشريه توي وبلاگ اون هم قبل از انتشار مثل دقيقا مثل پخش CD فيلم اخراجي ها همزمان با اکران فيلم در سينماها ست . بدتر اينه که خود فرد^۱ يکي از افرادي باشه که براي اون نشريه کار ميکنه . اون وقته که حقوق همکاراشو ناديده گرفته .

بحث داغ خوابگاه اينه :

به يک نفر هم اتاقي نيازمنديم

و جالبيش اينه که من دنبال سه تا هم اتاقي^۲ هستم . نه يکي !!

پ.ن.

۱. یکی از دوستان کل فایل نشریه مدید رو توی وبلاگش گذاشته وقتي اون مطلب رو ديدم خيلي جا خوردم . با اينکه جديدا از روال کار نشريه خوشم نيومده ولي ديدم نميتونم ساکت بمونم .... ( دايي جان! معذرت ميخوام که تند رفتم )

۲. چند تا گزينه پيش پام گذاشتن . ولي من مثل پارسال صبر کردم که ببينم چي پيش مياد . چون اصلا دوست ندارم توي ايام امتحانات موضوع پيدا کردن هم اتاقي دغدغه فکريم بشه . ولي گفتم توي وبلاگم بنويسم نکنه از طريق نت بتونم يه هم اتاقي خوب پيدا کنم

از راست به چپ معرفی میکنم :

مهسا محق ٬ مریم میرزاباقری ٬ آقای دکتر امیرحیدری ٬ احمد سمیعی و آقای دکتر مدرسی

(البته من هم توی عکس هستم . منتها دیده نمیشم مثل همیشه پشت عکسم )

رو اين کليک کنید تا با اندازه واقعیش ببینید

این دفعه می خوام مدل آقای نقاش زاده مطلب بنویسم ( فقط شرح کلیات . جزئیات و احساسات هیچی ) آخه مطلب در مورد کوهنوردی دیروزه . کوهنوردی که آقای نقاش زاده هر هفته می رفتند و به قدری ازش تعریف کردند که من هم مشتاق شده بودم . منتها دیروز ....

شرح ماجرا : (عکس نداریما . چون دوربین همراهم نبود )

پنج شنبه رفته بودم انجمن و توی فرصتی که اونجا بودم با خانم جدیدی (منشی انجمن) رفیق شدم . خانم جدیدی پیشنهاد کردند که فردا همراه بچه های سمپاد بریم کوه البته یاد آور شدند که برنامه این هفته برای هیئت کوهنوردی هست نه سمپاد و برنامه هم زیاد طول نمیکشه ( از ساعت ۵-۱۱:۳۰ ) شب از آقای نقاش زاده پرسیدم برنامه کوه فرداشون چه شکلیه . ایشون هم تصدیق کردند البته اعلام کردند که ساعت ۷ از دم باغ ملی به دره گاهان .

ساعت ۷ نشده بود که دم باغ ملی بودم کمی طول کشید تا چند تا چهره آشنا دیدم . آقای دکتر امیرحیدری و دو تا دختر دیگه . یکی از دختر ها رو از روی قیافه میشناختم و اون یکی رو اصلا . یه جورایی احساس غریبی میکردم . آخه انتظار داشتم لااقل خانم جدیدی بیان . نیم ساعتی طول کشید تا آقای سمیعی و آقای دکتر مدرسی هم به جمع ما اضافه شدند . یه کم صبر کردیم تا ببینیم کس دیگه ای نیست . بعد سوار اتوبوس هایی شدیم که به مناسبت سوم خرداد به طرف دره گاهان حرکت میکردند .

اتوبوس نزدیک استراحت گاه دره گاهان ایستاد . تا ساعت ۱۱:۳۰ وقت داشتیم که بگردیم . کمی که پیاده رفتیم جمعیت زیادی جمع شده بودند . آخه آش آبادانی می دادند . هر کدام یک ظرف آش گرفتیم (آقایان هر کدام دو ظرف ) و توی کوهپایه نشستیم صبحانه خوردیم . همون جا بود که " اون آقای گنده "^۱ به کمک " آقا رضا " شتافتند و ایشون رو از سقوط نجات دادند بعد از کمی استراحت به طرف آبشار حرکت کردیم . جاده طولانی بود و هوا گرم . سر صحبت رو با دو تا از همراهانم باز کردم . اون یه نفر غریبه مهسا محق بود که من فقط گاهی به وبلاگش سر می زدم . بعد از مدتی تازه فهمیدم که اون چهره آشنا که فکر میکردم یکی از بچه های ۸۵ ای هست خودش نیست ٬ خواهرشه که از قضا یه ۶ سالی از من بزرگتره و دانشگاه صنعتی اصفهان هم درس خونده . تازه فهمیده بودم که کوچیک جمع من هستم و این رو دست گرفتیم و تا دم آخری باعث جوک جمع می شد

حوالی ساعت ۱۰- ۱۰:۳۰ بود که به آبشار رسیدیم و بنا به نظر جمع به جای پشت آبشار به زیر آبشار رفتیم . همه به غیر از آقای سمیعی تا نزدیکی جایی که آب روی زمین میریخت رفتیم و تقریبا خیسِ خیس شدیم . بعد از کمی نوشیدن آب به جلوی آبشار برگشتیم . آقای دکتر مدرسی اصرار داشتند که لااقل تا دم چشمه بریم و برگردیم و آقای دکتر امیرحیدری مخالفت کردند (میگفتند برای پیک نیک اومدند نه کوهنوردی ) و همه طبق معمول با آقای امیرحیدری همراهی کردند ( البته من هم میخواستم تا چشمه برم و برگردم ) در همین حین مسئول هیئت کوهنوردی (آقای گلشن نیا - اگه اشتباه نکرده باشم ) پیداشون شد و اعلام کردند که کسایی که با اتوبوس واحد اومدند برگردند که اتوبوس ها در حال برگشتند . آقای امیرحیدری همین رو بهانه گرفتند و عزم برگشت کردند . آقای دکتر مدرسی هم که چند سالی دبیر هیئت کوهنوردی بودند و با آقای گلشن نیا آشنا شروع به احوال پرسی کردند . جالبی ماجرا به اینه که آقای گلشن نیا دست های آقای دکتر مدرسی رو گرفته بودند و اصرار داشتند که با هم به شیرکوه بروند . بعد از کلی کل کل و شوخی دو تا دکتر ها با هم آقای دکتر مدرسی از جمع جدا شده و همه راه برگشت رو در پیش گرفتیم .

توی راه برگشت یه کم جو عوض شده بود و یه ذره من احساس راحت تری میکردم . به خصوص بعد از پیش اومدن قضیه "شما که جای بابای من هستید" و جواب هایی که آقای دکتر امیر حیدری به من می دادند . تازه میفهمیدم که آقای سمیعی که این قدر قیافه مظلوم دارند وقتی بخوان چه قدر میتونن شیطون بشن . توی راه دائم از حرف ها و درس هایی که آقای دکتر میدادند استفاده می بردیم . به خصوص مطالب پزشکی که میگفتند خیلی برام جالب بود . هوای برگشت یه کم خنک تر بود ( بیشتر به این خاطر که لباسای خیسمون باعث تعدیل هوای گرم میشد )

حوالی ساعت ۱۱:۳۰ بود که به جای اولمون رسیدیم و سوار آخرین اتوبوس شدیم . اقای دکتر پیشنهاد کردند که طبق روال همیشگی بریم شیرحسین ولی .... مامان اینا رو دیدم که برای خوردن صبحانه اومده بودند دره گاهان . به همین خاطر از جمع خداحافظی کردم و از اتوبوس پیاده شدم ....

این بود ماجرای کوهنوردی ۴-۵ ساعته دوستان بدون صادق^۲

پ.ن.

۱. یه مادری به بچش میگفت " آقا رضا " و جالبیش این بود که با بچه ۱۰-۱۱ ساله اش شما شما صحبت میکرد و جالب تر اینکه آقای دکتر مدرسی رو به اسم " آقای گنده " به بچش معرفی کرد

۲. انتظار داشتم لااقل ... (بی خیال ) یکی میگفت آقای نقاش زاده چون شنیدند که برنامه برای سپاه هست ٬ نیومدند و من گفتم نه چون می دونستند من میام ٬ نیومدند

راستی : از اینکه زیاد نتونستم به سبک خودشون بنویسم معذرت میخوام ( آخه این قدر خشک نوشتن فقط تخصص خودشونه )

در کل خوش گذشت جای کسایی که نیومدند خالی ( به خصوص خانم جدیدی که دم آخری مریض شدند و نتونستند بیان )