به نام خدا
تنها بود تنها و نمی دونست با این تنهاییش چه کنه نمی دونست رازهای دل خودشو به کی بگه.روزها گذشت تا اینکه یکیو پیدا کرد کسی که فکر می کرد دلی داره مثل اون دلی که باسه یه هم صحبت پرپر میزنه.دلی که بال بال می زنه تا شاید یه جفت باسه خودش پیدا کنه.
خیلی تغییر کرده بود همه بهش می گفتن تو چرا اینقدر شادی شنگولی!!!........ اما یه چیزی از درونش میگفت که این شادی ناپایداره و اون بازم مثل قبل تنها می شه.اما اون مقاومت می کرد آخه حتی باورشم باسش سخت بود که اونو از دست بده......
کم کم داشت روز دیدار نزدیک می شد داشت پولاشو جم می کرد تا اون روز کم نیاره تا بهش نگن گدا.داشت خودشو آماده میکرد تا بهترین لباساشو بپوشه تا بهش افتخار کنن بگن اونم بچه خوشتیپه.....!!!
اما افسوس افسوس که در غروب یه روز گرم تابستون در یه غروب دلگیر جمعه در جمعه ای که همه منتظرن منتظرن تا یکی بیاد به کمکشون انتظار اون به پایان رسید.همه چیز خراب شد همه آرزوهاش بر باد رفت فقط یه روز مونده بود اما حالا اون مونده و یه دنیا حسرت حسرتی که تا عمر داره تو دلش می مونه آخه اون دل بسته بود حتی خودشم نفهمیده بود که چرا این طوری شد.پیش خودش می گفت ای کاش می دونست داره تاوان کدوم گناهشو میده بد جوری می سوخت.آخه چرا فقط یه روز مونده بود اما تو چند لحظه همه چی رو سرش خراب شده بود .گریش گرفته بود نمی دونست چه کار کنه نه می تونست فریاد بکشه و نه می تونست ساکت باشه.آخه اون حق داشت بدونه که چرا همه چیز خراب شد.اما بازم یه راه بیشتر نداشت و اون.........
سکوت و سکوت تا شاید اون دلی که باید فریاد سکوت این دل شکسته رو بشنوه .به نرم بیاد و حداقل راضی شه که به حرفاش گوش بده.شاید خدا فریاد این دلو به اونی که می خواد برسونه یا شایدم اونی که جمعه روز اونه این کارو باسش بکنه.آخه اونا فقط اشک های اونو دیدن آخه اونا فقط می دونن اون تو چه حالیه آخه فقط از اونا بر میاد که این کارو بکنن..........
اما اون هنوزم امید داره امید داره که اون دوباره برگرده.بیاید ما هم براش دعا کنیم تا به اونی که می خواد برسه
