ساعتها غارتگران عمرند

داشتم از ترس میمردم! یعنی میگی چی میشه؟! عکس العمل مامان اینا چیه؟! اونایی که هر بار پشت تلفن اون قدر تند برخورد میکردن الان که منو میبینن چی میخوان بگن؟! اگه محبوبه بود خیالم راحت تر بود! جلوی محبوبه چیزی بهم نمیگن.

از دور ماشین رو دیدم ولی جرئت جلو اومدن نداشتم. آخرشم بابا از ماشین پیاده شدند و اومدند کمکم تا ساکمو بیارم. رفتارها خیلی عادی بود. توی راه هم هیچ بحثی در مورد تحصن نشد. وقتی مامان گفتن که شبی مهمونی دعوتیم٬ با اینکه خسته بودم و سر درد داشتم ولی ترجیح دادم برم! ترجیح دادم توی خونه نباشیم و حرفی به میون نیاد.

خونه که اومدیم مامان یه گوشی جدید دادن دستم و گفتن «اون گوشیتو عوض کن که هر بار زنگت میزنیم این جوری اذیت نشیم» نمیدونستم خوشحال باشم^۱ یا ... فقط هنوز حس بدی داشتم. نیم ساعته برای مهمونی آماده شدم. توی این مدت هم تنها حرفی که راجع به اون شب تحصن و حوادث بعدش به میون اومد این بود که دو سه باری بابا با خنده^۲ بهم گفتن «حالا دیگه ضد انقلاب هم شدی» از اون لحنهایی که همیشه منو "کافر حربی" صدا میزنن!

آخر شب هم که برگشتیم بازم چیز خاصی بهم نگفتن! فقط یه بار مامان گفتند که به خاطر من تا دو شب خواب نداشتن! و من خیلی متاسف شدم که چرا الکی این قدر اذیتشون میکنم.

.

دنیا در امن و امانه!

یه چیزی بیشتر از آرامش قلبی.

پ.ن.

۱. اولین گوشی موبایلی که خریدم (با پس انداز خودم) ۱۶۰۰ بود! هر بار اسم عوض کردن و اینا به میون میومد من میگفتم نمیخوام. آخه خیلی دوستش دارم (کلا دیدین آدم هر چیزی که با پول خودش بخره براش عزیزتر میشه؟) منتها این سری خیلی اذیت کرد. باطری زود خالی میکنه٬ آنتن نمیده و ... (بدبخت این قدر خورده زمین که دیگه چیزی ازش نمونده)

۲. نمیدونم در این جور مواقع بابا طعنه میزنن یا ... ولی من حس بدی ندارم. احساس میکنم دارن شوخی میکنن. کلا بابام آدم کم حرفین. خنده هاشونو خیلی خیلی دوست دارم.

۱. امروز خیلی ها رفتند خونه! هوا ابری بود و دلگیر. درختها هم جوونه زدند و دانشگاه یه ته مایه سبز کم رنگ گرفته. صدای گنجشک ها گوشم رو کر میکرد. دلم گرفت. بوی بهار را با تمام وجود حس میکنم ولی حال و هوای عید را ندارم.

۲. دو شنبه هاجر رفت، سه شنبه سارا و امروز نوبت زینب بود!  بچه دیروز تا حالا بهونه گیر شده! حتی چهارشنبه سوری هم نرفت بیرون. جواب تلفن های دوستش رو هم نمیداد. معلوم بود دنبال بهونه گیریه. مثل یه وقتای خودم که نق نقم میاد. خیلی واسش نگران بود. ظهر که داشت ساکش رو میبست تازه با دوستش آشتی کرده بود و شاد بود. منم خسته بودم و دراز کشیده بودم. اصلا نفهمیدم کی صحبت من و او تموم شد و کی رفت. بلند که شدم دیدم sms زده که «منیر دلم نیومد بیدارت کنم» یادم اومد توی فرجه هم ما دو تا بودیم که مونده بودیم و روزی که داشت میرفت روی یه کاغذ واسم نوشته بود «مواظب خودت باش» هنوز چند ساعت نشده که رفته! ولی انگار مدتهاست ازش دورم. خیلی دلم واسش تنگ شده.

پ.ن. نقشه یک تغییر اساسی در سفره عید را میکشیدم. یه سفره توپ و دیدنی. خداکنه اوضاع خونه رو به راه باشه.

حکایت من و گروه کاربران لینوکس (لاگ یزد و لاگ اصفهان) مثل حکایت ابراهیم رها شده و خوانندگان مجله چلچراغ که :

۱. چون اسما من رونمیشناسند محلم نمیذارن مثل بچه های لاگ اصفهان که توی جلسه دیروز و جلسه ۳۷ منو دیدن. البته احتمالا اگه هم میشناختن محل نمیذاشتن. حداقلش این بود که  آقای سلامت .... (بچه های لاگ یزد هم که هنوز من رو ندیدن)

۲. منو میشناسند ولی به روی خودشون نمیارن مثل سید سجاد موسوی (که باهام قهره) ناصر غانم زاده(تازه دیروز فهمیدم که منو میشناسن) و احتمالا آقای نقاش زاده هم از لاگ یزد تنها فردی هستند که من رو دیدند و احتمالا واکنش ایشون هم به روی خود نیوردن خواهد بود.

گاهي يه وقتايي کامپيوتر يه خنگ بازي هايي در مياره که ترجيح ميدي دنيا بدون کامپيوتر باشه!! و بعد به فکر خودت ميخندي و به اين نتيجه ميرسي که اولين نفري که در اين دنيا ميميره خود تويي!!

براي دوستي عکس رايت ميکردم. حالا بماند که کامپيوترم خنگول شده بود و شب تا صبح من رو علاف خودش کرد. آخرش هم رايت نکرد. ولي در حين کپي کردن عکس هاي اردو ارديبهشت ماه قمصر کاشان رو ديدم (عکاسش من بودم ولي چون دوربين براي من نبود CD اش دير رسيد دستم و هيچ وقت مرورش نکرده بودم) که بعضي چيزاش واسم جالب بود.

مثلا اينکه اون بار اولين باري بود که با دوربين S3 عکس ميگرفتم. اون وقت خودم دوربين نداشتم. يادمه وقتي مسئول اردو دوربينشو داد دستم تا عکاسي کنم خيلي از دوربينه و تواناييش خوشم اومد. کي باورش ميشد دقيق همون دوربين رو بخرم؟

يا اينکه توي کليپي که همين مسئول اردومون از روي عکسهايي که من گرفتم ساخته چيزاي باحالي ميشد فهميد!! وقتي به تيکه هايي که نسرين توش بود ميرسيد کادر عکس ها قلب ميشد :D الان نسرين و اون آقا با هم نامزد کردند ولي اون وقت هيچ خبري نبود.

اي! يادش به خير!!

يکي از دلايل علاقه وافرم به عکاسي همين ثبت خاطره هاست.

چند روزه ضعيف تر از اون چيزي شدم که بودم. ناخودآگاه گريم ميگيره. نميتونم غذا بخورم و ... اين حالت سالي يه بار بهم دست ميده اونم وقتيه که بيش از حد دپرس باشم. نميدونم چه مرگيم شده! هميشه وقتي نزديک عيد ميشه شور و شوق خاصي دارم. منتظرم زود تعطيلات برسه و برم خونه! اين بار از خونه رفتن وحشت دارم. دوست ندارم هيچ وقت 3 شنبه اين هفته برسه تا مجبور بشم برم خونه!! با اينکه دلم واسه خنده هاي بابام و اون قيافه گاه به گاه عصباني مامان تنگ شده ولي ....

۳-۴ روزه از خونه خبر ندارم و خیلی زیاد از خبر دار شدن وحشت داشتم به طوری که موبایلمو خاموش کرده بودم. هز چی هم به محبوبه pm میدادم جوابمو نمیداد. دیگه امروز داشتم از بی خبری دیوونه میشدم. منتها هنوز جرئت این رو نداشتم که خودم زنگ بزنم.

بعد از ظهر که مامانم زنگ زدند مثل یه روح خشک باحاشون حرف میزدم. انتظار داشتم باز دعوام کنند ولی چیزی نگفتند. اصلا به روی خودشون نیوردن چی شده. ولی من حس بدی داشتم. اصلا نفهمیدم چی بهشون گفتم. دوست داشتم ناز بیام. دوست داشتم بهشون بگم ۲ روز تمام از درد دندون خواب نداشتم. دوست داشتم بگم آخرش دندونم افتاد. دوست داشتم بگم غلط کردم. دوست داشتم بگم غلط کردم و بهتون قول میدم دور هر چی تشکل و ... هست رو خط میکشم. دوست داشتم بگم میخوام انتقالی بگیرم بیام یزد. دوست داشتم بهشون قول بدم که دیگه هیچ جا به غیر از دانشگاه و خونه نمیرم. هیچ جا بدون اونا پام رو نمیذارم. دوست داشتم ....

خیالم راحت شد. بعد از ۳-۴ روز کلی آرامش پیدا کردم. شبی از محبوبه میپرسیدم امروز چند شنبه بود؟ و جدی هم روزها رو گم کرده بودم. فکر کنم الان که با مامان و محبوبه حرف زدم یه کم راحت تر بتونم با اومدنم به یزد کنار بیام. کلی احساس آرامش میکنم.

و عجیب است این آرامش. چه حس خوبی است.

صبح تا حالا با دیروزم کلی متفاوتم دچار یه تحول خیلی خیلی اساسی شدم.

هر چی mail توی آرشیو email هام بود رو پاک کردم (فقط ۲۰ تا از mail های Gmail ام موند) و هر چی contact یاهو بود رو هم حذف کردم (به نظرم یاهو امنیت نداره) فقط همون چیزایی مونده که توی gmail ام هست. ۲۰ تا mail و ۴۰ تا contact. و راستی این دقیق send to all ای هست که قبل از پاک کردن add list مسنجرم واسه همه فرستادم. الانم لیستم پاک پاکه!! مثل دو سال و نیم پیش که ساختمشون:

روی هم رفته ۲ تا ID ایهام ۱۰۸ + ۵۳ = ۱۶۰ تا add list داشت که بلااستثناء همگی پاک شد. (باور کن قیافم دقیق مثل همین شکلکه) راستی به غیر از gmail ام گروه های یاهو که بروبچز آشنا بودند رو هم نگه داشتم

توجه : دیشب یه پستی رو فرستادم که بعد برش داشتم. همین پست قبلی. میتونین بخونینش.

امیدوارم پشیمون نشم. فعلا که حس و حال هیچی رو ندارم. موفق باشین. (اون عکسه هم بی ربطه  خوشم اومد گذاشتمش)

خیلی برام جالبه که توزیع های مختلف لینوکس از بعضی جهات مثل همند و از بعضی جهالت دیگه کلی با هم فرق دارند! مثلا ubuntu و mint نصبشون کاملا شبیه هم بود ولی محیط کارشون تا حدی فرق داشت. ولی uubuntu و parsix نصب های متفاوتی دارند ولی محیطشون کاملا شبیه. open suse که به کل با اینها متفاوته. اگه من میخواستم یه توزیعی رو به کسی سفارش کنم ubuntu بود! آخه نسبتا نصب آسونی داره و تنظیمات اولیش جورتره و کار باهاش هم راحته. (البته بازم میگم! اینا همشون شبیه هم هستند و کافیه با یکی آشنا باشی اون وقته که میتونی با اغلبشون کار کنی)

در کل وقتی تازه توزیعی رو نصب میکنی چند تا مورد رو باید تنظیم کنی (از parsix خوشم اومد! چون حداقل تنظیمات panel رو خودش انجام داده بود) تنظیمات لینوکس سلیقه ایه ولی من به محض ورودم چند چیز را تنظیم میکنم :

دیگه داشتم کلافه میشدم! از بس این لینوکسه تو ذوق زن در میومد.

سری های اول با suse مشکل داشتم اونم به این خاطر بود که پسورد root رو نداشتم و بعدش که خودم ubuntu رو نصب کردم باز نمیدونم چی شد که به مشکل برخوردم (البته مشکلی با ubuntu نداشتما ولی چون میخواستم میزکارم رو سه بعدی کنم یکی از دوستان پیشنهاد داد mint نصب کنم) خلاصه توی نصب mint حواسم نبود و فضای پارتیشن root رو روی حداقلش گذاشتم (یعنی همش 3GB) که جدیدا هر کار میخواستم بکنم error میداد و میگفت Full disk . این طور که معلوم بود باید از اول اونو نصب میکردم (آخه root رو نیمشه resize کرد) از اونجایی که از قبل برای نصب دو توزیع مختلف در کنار هم مشکل داشتم. امشب دیگه زدم به سیم آخر و گفتم هر طور شده باید دو تا توزیع رو در کنار هم نصب کنم. mint  رو انتخاب کردم و parsix (خیلی مسخره است که هر بار یه توزیع متفاوت با توزیع های قبلی رو انتخاب میکنم)

و این است شرح ماجرا (ادامه مطلب)

نظرتون در مورد اسباب کشی چیه؟؟؟ سال نو و خونه نو؟! خونه مجازیمو میخوام عوض کنم. بلاگفا یکی از بهترین سرویس های وبلاگ نویسی فارسی بود که تا حالا دیدم ولی وردپرس یه مزیت هایی داره که فکر کنم زورش به بلاگفا میچربه (البته بلاگفا هم هر روز در حال پیشرفته) مزیت های وردپرس که باعث شد اونو به بلاگفا ترجیح بدم اینان :

در کل به افرادی که مثل من مزاحم زیاد دارند. پیشنهاد میکنم سال نو رو با وبلاگ نو شروع کنن. حالا من ۲ ساله وبلاگ مینویسم و برام خیلی سخته اسباب کشی کنم (که البته مطمئنا نمیتونم همه مطلبام رو به اونجا ببرم) ولی شماهایی که چند ماه بیشتر نیست مطلب میذارین توی بلاگفا پیشنهاد میدم یه اکانت وردپرس بسازین و یه سرکی بکشین. اگه خوشتون نیومد که هیچ اگه خوشتون اومد یا علی! (روی صحبتم با آبجی محبوبم٬ آقای دلیلی٬ آقای دانشجو٬ آقای قاسمی٬ محبوبه دشتی و ... بود)

در پرانتز : اولش نوشتن توی وردپرس براتون یه کم سخت تر از بلاگفاست ولی مطمئن باشین کم کم دستتون راه میوفته.

و کسایی هم که اصلا وبلاگ نمینویسن یا مینویسن و به هر حال به وبلاگ من سر میزنن هم اگه یه اکانت بسازن بد نیست. حداقل میتونین نظرهایی که توی وبلاگ دوستاتون میدین رو با عکس و اکانت خودتون بذارین و اونا رو مطمئن کنین که خودتون هستین نه کس دیگه ای (روی صحبتم با آقای دهاتی و رفقابود و شما دوست عزیز که بلاگفا دارین و نظر میدین. آقای منیری)

موقع اسباب کشی که شد خبرتون میدم.

پ.ن. چرا هرچی دوست دارم مزاحم اینترنتی داره؟؟؟!

خیلی بده عادت به فقط ۲ ساعت خواب شبانه داشتن!! اون وقته که وقتی ساعت ۲ میخوابی ساعت ۵ صبخ از فرط هوشیاری نمیدونی چی کار کنی؟! حس درس خوندن این وقت صبح نیست. مینشینی توی پنجره اتاقت و از دور شهر رو تماشا میکنی .... لذت بخشه و روز خوبیه اگه سحر خیز باشی.

در وبلاگ یک فتحی یک لینک معرفی کرده بود که توی اون میشد با اسمتون امضا طراحی کرد. همین لینک را بخوانید٬ جالب است. به کله ام زد امضای زیر عکس هایم را عوض کنم (N نفر بهم گفته اند كه اون امضا زيادي بزرگ است و ال است و بل است) اين طور شد كه نشستم چند تا از فونت هاش رو انتخاب كردم. به نظرتون كدام يك بهتر است (روحيه كلفت پسند من رو هم در نظر بگيريد) :

من که میدونم! همش زیر سر آقای منیری هست و ثبت اين پستم در بالاترين!! البته لینک مورد نظر رو نتونستم پیدا کنم! هر کی پیداش کرد خبرم بده (تا الان باید به صفحه ۶-۷ رسیده باشه)

و

البته با کمی تغییر. 

و آخر داستان هم .... شاید دوست داشتم آخر داستان ما هم همین طور باشد. شاید ....

دیدین؟؟؟ ماه رو میگم!! این بار فقط کامل بودن ماه جالب نبود. این ماه گرفتگی (یا خسوف) بود که شگفت انگیزش کرده بود. دقیق همزمان با اذان صبح ماه پشت سایه زمین قایم شد. مقاله های مربوط :

آسمان شب : ماه در سایه زمین / علم نجوم : راهنمای ماه گرفتگی 2 اسفند 

و  تبیان : ماه گرفتگی در بامداد 2 اسفند / آسمان پارس : ماه گرفتگی دوم اسفند ماه

توجه : من این مطلب رو که نوشتم برای دیدن خسوف هنوز دیر نشده چون «خسوف كلي در ساعت ۰۶:۳۰:۳۴ آغار خواهد شد» البته توجه کنين که مثلا توي يزد  ساعت ۶:۳۰:۳۸ ماه غروب ميکنه! يعني همش ۴ ثانيه خسوف کامل رو داريم. توي اصفهان ۱۲ دقيقه و ۱۶ ثانيه. تازه اونم کجا؟؟ دقيق در افق. اون پايين پايينا!! که احتمالا به خاطر وجود ساختموناي اطراف نميتونين ببينينش (البته اينجا محيط بازه و ميشه ديد)

بالاخره از من گفتن بود!! خواستين بگين تا الان بهتون sms بزنم و بهتون یاد آوری کنم که موقعی که واسه نماز پامیشین خسوف هم ببینین.

بعد نوشت :

خیلی بده آدم ضایع بشه٬ نه؟!

من دلم خوش بود که ماه دقیق هم جهت پنجره اتاقمونه! ولي تا رفتم بالا (از سايت خوابگاه رفتم اتاقمون) و دوربين و پايه اش رو آماده کردم ماه رسيده بود کنار تپه صلوه (کوهي در محدوده دانشگاه صنعتي اصفهان که بچه هاي دانشگاه به اين اسم صداش ميزنن). خلاصه اصلا وقت نکردم تنظيمات وبلاگم رو چک کنم. تا دو تا عکس گرفتم ماهه رفت و پشت کوه قايم شد. عکس ها زياد به دلم نچسبيد:

۰. اول سلام بعدش کلام

۱. گاهی یه وقتایی  وقتی میام نظرای وبلاگم رو چک میکنم کلی میخندم. نظرای عجیب غریب که فراوونه. از همه خنده دار تر٬ گاها شعرهایی هستند که ثبت میشن. خلاصه شبی هم از اون شبهایی بود که حسابی خندیدم.

۲. اصلا حس آپیدن نیست. یعنی انگیزه ای هم واسه آپ کردن ندارم. منتها دیدم زشته که این همه خواننده وبلاگم (از مدیر سایت ایزبان گرفته تا دوست شوهر فاطمه.ک* و ...) رو یهو رها کنم و فقط و فقط به خاطر یه نفر .... یه نفر شبی بهم گفت «حواست باشه که حتی اگه خیلی خیلی ناراحتی، به روی خودت نیار و قیافه شاد داشته باش تا دوستات از وجودت نیرو بگیرن» اینم حرفیه! خوب من تصمیم گرفتم منبع انرژی باشم (حالا چه انرژی هسته ای چه انرژی بدون هسته)

۳. گفتم مدیر سایت ایزبان ، یاد حرفش افتادم!! به کسی نمیگم چی بهم گفت ولی همین قدر بدونین که کلی به دوستام و خواننده های وبلاگم توهین کرد و من سر لج افتادم و با خودم گفتم هر طور شده باید تبلیغشون رو بکنم. (دنیا برعکسه! یکی حرصت رو در میاره و تو لج میوفتی ولی تصمیم میگیری تبلیغشون رو بکنی) برای شروع این لوگو رو داشته باشین:

خیلی مسخره است! خیلی! یهو دلم گرفت. کاری که فکر میکردم انجامش یک سال بیشتر طول نمیکشه. الان فهمیدم ۵ سال باید صبر کنم. اگه بگم عصبی شدم زیاد اغراق نکردم. خیلی بده!

یه تصمیم جدید گرفتم (اینم از اون نوع تصمیماتیه که یهویی گرفته میشه و امکان داره عملی بشه و امکان داره بی خیالش بشم) تصمیم گرفتم سبک وبلاگ نویسیم رو عوض کنم حق با تو بود! (منظورم تو نیست. منظورم تــو هست. نه! تو رو که نمیگم! تـــــــــو! بغل دستیت. نمیدونم شاید هم با خودتم. نمیدونم! خودم هم گیج شدم آخه خودت گفتی هی ازت اسم نبرم)

چی داشتم میگفتم؟

آها! میخوام سبکش رو عوض کنم. آخه یکـــی (جایگزینی برای تـــــــــو) بهم یادآوری کرد که زیادی چرند مینویسی و اتفاقا امروز مطلبی خوندم که نوشته بود گاها بعضی وبلاگها به خاطر چرند نوشتنشان خواننده زیاد دارند و به این نتیجه رسیدم که خواننده های وبلاگ من هم به علت چرند بودنش دوستش دارند. ولی باز این دلیل نمیشه. باید آدم بشم. یعنی آدم که هستم منتها چرت و پرت زیاد میگم.

خوب باید از یه چیزی شروع کنم دیگه؟!

عوض کردن آدرس وبلاگ چه طوره؟؟

برم هاست و دامنه بخرم و آدرسش رو به کسی ندم چه طور؟؟؟ (احتمالا چون اسمم رو خیلی دوست دارم یه چیزی تو مایه های monire.ir در بیاد)

نه! دوست ندارم. یعنی تا زمانی که این همه سرویس مجانی توی دنیا ریخته چرا برم دنبال یه چیز پولکی؟؟؟

ورد پرس چه طوره؟؟

من یکی که یلی دوستش دارم و تنها دلیلی که باعث شد تا الان بهش مهاجرت نکنم خواننده های این وبلاگم بود که میترسیدم از دستش بدم که .... الان فهمیدم اینا ارزش نداره. وقتی که مخاطب تمام پستهات (کسی که اصلا فلسفه وجود وبلاگت او بود) در بیاد و بگه .... خوب! به جورایی گفت که ننویسم سنگین تره. یعنی این طوری که نگفت! گفت "برو رو کاغذ بنویس و هیچ نیازی هم نیست بقیه بخونن" یعنی یه جورایی گفت برو بمیر! چون من مطلبات رو نمیخونم. البته برداشت هی دیگه ای هم میشه داشتا. که در این مقال نمیگنجه.

خلاصه من فهمیدم سر اینکه نسبتا خواننده های وبلاگم همه از دوست و آشنا هستند (و گاها دوست شوهر فاطمه اکبری هم میاد و وبلاگم رو میخونه) و از اونجایی که تعداد این دوست و آشنا ها همیشه بیشتر از ۶۰-۷۰ نفر هست. بهتره که این قدر در مورد خودم و بقیه ننویسم. آخه به قول یکــــی تابلو شدم رفت!!

لطفا اونایی که این نفر رو میشناسن به روی خودشون نیارن و تابلو بازی در نیارن که طرف اون جوری حالش گرفته بشه و با من دعوا کنه. منم قول میدم این آخرین باری باشه که ازش اسم میبرم. دیگه تـــــــــو خطابش نمیکنم و حتی .... خوب! این همه اسم وجود داره! میتونم هر بار یه چیزی صداش کنم که کسی نفهمه ;-) به این میگن گول زدن خود ولی به هر حال تصمیم دارم عوض بشم و دیگه دوستش نداشته باشم.

من نمیتونم دوستش نداشته باشم چون که ....

هر جور میخوای برداشت کن! فرض کن چون کس دیگه ای رو ندارم که بخوام دوستش داشته باشم این رو میگم. به هر حال همینه که هست ولی میتونم یه کاری بکنم . که احتمالا باز نمیتونم.

برم و .... فراموشش کنم. این خوبه!

عوض کردن آدرس و .... هم عالیه.

برم گم و گور شم. وبلاگم رو به کل حذف کنم! میل هام رو بلاک کنم! سیم کارتم رو واگذار کنم و حتی دیگه فراموش کنم ........... (این تیکه سانسور شد به علت اینکه دیگه خداییش تابلو میشه منظورم کیه)

خلاصه! ما که جوابی واسه این سوال پیدا نکردیم. بهترین راهش اینه که صورت مسئله رو پاک کنیم.

حالا بماند که اصلا نمیدونم سوال مورد نظر چی بوده؟

احتمالا در دسترس نیست.

یه چیزی الان یادم اومد.

خوب من اگه بخوام برای اون ننویسم خوب برای کی بنویسم؟؟؟ حرفم توی دلم میمونه و یه وقت دیدی ترکیدم :-( من میخوام بنویسم. :-((

خودت بگو چی کار کنم؟؟؟

یه وبلاگ دیگه بزنم خوبه؟؟؟

:-))

فکر کن! چه قدر فکرم آشفته است. تازه رسیدم درست اول مطلب خودم. این مطلبم شد از اون مطلبای اسکیزوفرنی که نه سر داره نه ته. فقط وسط داره.

چرا این جوری حالم رو گرفتی؟؟؟

خوب من چه کنم؟

برم بمیرم خوبه؟؟

این جوری راضی میشی؟!

اگه بگم ابجی بزرگت میدونه دیروز از دست تـــــــــو ناراحت بودم (فقط میدونه از دست تو ناراحت بودم و نمیدونه در چه حد و برای چی) و با خوندن این مطلب کاملا میفهمه چی به چی شد و شاید توی خانوادتون هم تابلو بشی چه حسی بهت دست میده؟؟؟

میدونم!

حماقت محضه!!

تنها کاری که دست تو برمیاد هم اینه که .....

چند تا گزینه میدم :

۱. یا ازم خواهش کنی که قبل از اینکه کسی این مطلب رو بخونه من این مطلب رو بردارم

۲. یا خودت رو بزن به کوچه علی چپ و بیخیال دنیا بشی (مثل همیشه)

۳. یا بیای هکم کنی و به کل آدرس وبلاگم رو حذف کنی و ....

۴. بیای و من رو با دستای خودت خفه کنی!

ولی من نامرد نیستم. همه اینا رو هم محض خالی شد خودم گفتم. دوست هم داشتم فقط و فقط خودت بخونی! اولش مشکلی نداشتم همه بخونن. بعد پشیمون شدم. گفتم فقط برای چند ساعت تاییدش میکنم تا توی گوگل ریدرت بمونه. بعد یادم اومد با هر خوراک پز دیگه ای هم امکان داره این مطلب دیده بشه. بی خیالش شدم. تا اینجاش قرار بود توی وبلاگم پست بشه ولی نشد. از اینجاش دیگه به این نتیجه رسیدم که بهت میل بزنم بهتره.

به هر حال فکرم آشفته تر از اینیه که فکرش رو میکنی.

عادت ندارم به کاغذ نویسی.

باید عادت کنم.

عادت ندارم به اینکه مطلبی رو بنویسم ولی کسی نونه.

ولی باز باید عادت کنم.

راستی نظرت راجع به عوض کردن آدرس چیه؟؟؟ خودم تا حدی ناخشمه ولی .... شاید بهتر باشه تا یه مدت ناشناس بنویسم. دقیق مثل ۲ سال پیش. همون وقتی که فقط آدرس وبلاگ رو تـــــــــو داشتی و اخرش هم میدونم نتیجه ای نداره جز اینکه تو محل نمیذاری و من عقده ای میشم و دوست دارم یکی به نوشته هام توجه کنه و و و این میشه که آدرسش رو همه میفهمن. یعنی خودم میدم به بقیه.

میدونم برات مهم نیست.

اه!

نمیدونم واسه چی اینا رو به تو میگم؟؟

الان خسته ام.

دیگه توی ذهنم چیز خاصی نمونده.

فقط دوست دارم.....

خوب! برای تو که مهم نیست من چی دوست دارم. حتی اگه بهت بگم دوست دارم یه چیزی بگی که من مطمئن باشم این مطلبم رو خوندی. حداقلش اینه که اگه بدونم خوندی و یا نظرت رو بگی میدونم میتونم گاهی وقتا بعضی پستای مطلبم که مخاطب خاصش تـــــــــو  رو  فقط و فقط واسه تو بفرستم. (همیشه چون شک داشتم تـــــــــو مطلبام رو بخونی اونا رو پست میکردم. که اگه تو نخوندی لااقل یکی دیگه بخونه) خوب این جوری احتمالا از میزان تابلو شدنت هم کاسته میشه. این هم همون تغییر ساختاری وبلاگم بود که اول کار اشاره کردم.

نمیدونم والا!!

شاید حتی اگه به روم نیاری که مطلبم رو میخونی باز از رو نرم و مطلب بعدی هام (اگه بازم بودن) رو برات بفرستم. نمیدونم. تا خدا چی بخواد.

فعلا که در فاز تفکر و تحول به سر میبرم.

خوش باشین و خرم.